مراچه حاصلی ازانتهای این جنگ است

که هرچه زخم زنم برتو، بیشتر ننگ است

حکایت من و آن چشم های غمگینت

حدیث کهنه ی آیینه با دلی سنگ است

نه خود به فتنه ی چنگیز و حمله ی تیمور

که پای خسته ی تاریخ ، قرن ها لنگ است

 به هر که دل بسپاری ندیده می شکند

به هر کجا بروی آسمان همین رنگ است

صدای رادیو ، (تصنیفِ ای الهه ی ناز ...)

تو نیستی و بنان نیز بی تو دلتنگ است .